a więc odejdź, już Cię nie zatrzymuję...niech fala mej nienawiści zabierze Ciebie razem z całą mą miłością...odejdź,i nie patrz tak na mnie, nie dam Ci kolejnej łzy...nie zasługujesz na nią...więc idź, a gdy odejdziesz ja padnę na kolana i będe prosić Boga by nigdy więcej nie dał mi zaznać prawdziwej miłości...

miłość-tak łatwo ją zdobyć, tak trudno się jej pozbyć...
miłość-tak trudno zaufać, tak łatwo zaufanie to stracić...
miłość-tak trudno wierności dochować, tak łatwo też zranić...
miłość-tak łatwo kocham powiedzieć, tak trudno w to uwierzyć...
miłość-tak łatwo kochać, tak trudno być kochanym...

KILKA PYTAŃ DO NIEGO...
CZY ZASŁUGUJE NA ŻYCIE W TAKIM ŚWIECIE GDZIE WSZYSCY KŁAMIĄ, RANIĄ, DRWIĄ?
CZY MOJA ŚMIERĆ BĘDZIE GODNA MOJEGO ŻYCIA?
CZY MIŁOŚĆ ISTNIEJE?
CZY KIEDYŚ STANĘ SIĘ CZŁOWIEKIEM JEJ GODNYM?
BOŻE...CZY ZASŁUGUJE NA TAKĄ SMIERĆ?

Dziękuję za to że jesteś Skarbie...za Twój oddech, który pozwala mi żyć...za uśmiech dzięki któremu i ja się uśmiecham...za spojrzenie z którego czerpie siłę, za pocałunki, które pozwalają mi wytrzymać w tym ciężkim świecie oraz za Twoja miłość bez której upadłabym martwa...

Dlaczego tak jest, że ludzie odchodzą nie żegnając się znami, są przecież tak bardzo przez nas kochani, chciałabym się pożegnać z nim choć widzi mnie często...mówię sobie że go nie kocham lecz to kłamstwo...kocham go bo jest mi bliski, kocham go bo to moja rodzina...a on mnie zostawił...wybacze mu to kiedyś lecz już nie będzie takim samym przyjacielem, takim samym wrogiem i takim samym strachem.......DLACZEGO PYTAM???

Dusza mówi że nienawidzi tego drania...lecz serce wciąż czuje i duszy podpowiada, ja sama teraz odpowiadam, chce Cię ostatni raz pocałować, ale nie wrócę do Ciebie to zapowiadam:)