Dusza mówi że nienawidzi tego drania...lecz serce wciąż czuje i duszy podpowiada, ja sama teraz odpowiadam, chce Cię ostatni raz pocałować, ale nie wrócę do Ciebie to zapowiadam:)

Kiedy jesteś smutny i ja jestem smutna, kiedy się uśmiechasz wtedy i ja rozbrzmiewam śmiechem, czuje w środku taką siłę że nic jej nie pokona, zakochałam się znów teraz to wiem...kocham Cię Skarbie...:*

To co było nie wróci...żałujęsz? Nie musisz....

Nie wierzyłam w miłość a jednak znów zaistniała...dlaczego zawsze gdy zabłysnie musi po chwili gasnąc...jak mam w nią wierzyć? No powiedz jak? Gdy miłość czuje tylko przez moment? Może to we mnie tkwi problem...może sama jestem problemem...może sama jestem swoim westchnieniem...

"Wiem że można się zmusić do snu, w małym pokoju ciemniejszym niż grób lecz, co mam zrobić gdy się wszystkie zna cierpienia i rozkosze które daje ten świat..."

Tak...pozwoliłam mu na to...żałuję...czuje się jakbym była z tych co ciałem na życie zarabiają...czy faktycznie taka jestem? Boli to strasznie a przecież to było pierwsze spotkanie...czy dlatego że dałam się ponieść emocjom jestem taka jak one? Czuje się tak...nie chce już mieć nikogo bo wiem że nikt dobry mi się nie trafi...wszyscy chcą ciała a nie duszy...dlatego moje uczucie umiera wraz z całą miłością...żegnaj nadziejo...ona nie chce takiego dziecka lecz kocham ją nadal...