Nie wierzyłam w miłość a jednak znów zaistniała...dlaczego zawsze gdy zabłysnie musi po chwili gasnąc...jak mam w nią wierzyć? No powiedz jak? Gdy miłość czuje tylko przez moment? Może to we mnie tkwi problem...może sama jestem problemem...może sama jestem swoim westchnieniem...

"Wiem że można się zmusić do snu, w małym pokoju ciemniejszym niż grób lecz, co mam zrobić gdy się wszystkie zna cierpienia i rozkosze które daje ten świat..."

Tak...pozwoliłam mu na to...żałuję...czuje się jakbym była z tych co ciałem na życie zarabiają...czy faktycznie taka jestem? Boli to strasznie a przecież to było pierwsze spotkanie...czy dlatego że dałam się ponieść emocjom jestem taka jak one? Czuje się tak...nie chce już mieć nikogo bo wiem że nikt dobry mi się nie trafi...wszyscy chcą ciała a nie duszy...dlatego moje uczucie umiera wraz z całą miłością...żegnaj nadziejo...ona nie chce takiego dziecka lecz kocham ją nadal...

Żałowała wiele rzeczy w życiu...tego że rani wszystkich dookoła...nieudanych związków, czasem nawet żałowała że żyje...lecz najbardziej żałowała tego że mu dała...nie jest to śmieszne ani zabawne...to tragedia dziewczyny, to żal za błędy...to koniec nadzieji i zwycięstwo szatana...

Dookoła szaro...mgła i chłód...ANIOŁ pośrodku mgły-woła..."pomocy"...krwawa łza spływa po policzku...żal mu ludzi bezdusznych, którzy krzywdząc, sami skazują się na piekło...żal mu też mnie bo ja ręki nie wyciągnęłam w potrzebie...a gdy wybije moja godzina pójdę że złem to podziemnego piekła...bo chce być dobra lecz jestem zła...nadzieja też już opuściła...

"jest już późno, pisze, i chce jak najwięcej z życia...''